تبلیغات
.:: آرزوی بارانی ::.


 

 



پنجشنبه 16 فروردین 1386

سلامم را می نویسم

تا زحمت گشودن لبهایت را برای پاسخش نبینم

نکند لبهای نازنینت را برای پاسخ گفتن

به سلامم از هم بگشایی اما از روی اجبار

نازنین من

می شود بگویی با چه زبان بگویم

که پروانه پریشان نگاهم هنوز هم

 این نیلوفری شمع مهربانی های توست

من التماس کدام گلدان را بکنم

که لطافت شمعدانیهای صورتش را به پای

حقارت واژه های بی تقصیرم بریزد

برگها بیشتر از آدما قدر تو را می دانند

و من بیشتر از برگها


نوشته شده توسط محمد عا لی پور در پنجشنبه 16 فروردین 1386 و ساعت 12:04 ب.ظ | نظرات ()

log